Tym razem do Warszawy zjechali wspinacze często wspinający się właśnie po małych formach. Takie przygotowanie okazało się najskuteczniejsze, bo wśród mężczyzn najlepszym okazał się Mikołaj Pochylski z Poznania (Mikołaja, nie mylić ze świętym, często można spotkać właśnie na bulderach w Sokolikach czy piachach). Sporym zaskoczeniem, jak już wspominaliśmy, był udział Eleny Ovchinnikowej. Porównajcie wyniki, bo buldery były prawie identyczne dla obu płci. Wracając do samych przystawek. W sumie trzeba było ich zaliczyć sześć, każdy miał po 5 min. na każdą plus minuta przerwy - za to w dwóch sesjach (2 x po 3), z godzinną przerwą na "kręcenie" pomiędzy. Charakter bardzo różny: trudne ruchy w dachu, duże i mniejsze przewieszenie, trawersy i "zejścia", krzyże i dużo oblaków. Ruchy, oprócz wyjść z dachu i pierwszej przystawki w finale raczej siłowe, statyczne i długie - małe chwyty i "sprytnie" przykręcone oblaki wykluczały jakielkolwiek do nich banie. Prawie wszystkie przystawki zostały pokonane w OS-ie - poziom  zawodników był naprawdę bardzo wysoki. Najtrudniejsze okazały się przystawki w finale. OS-ów nie było, a trzecia oparła się próbom w ogóle. Najwięcej urobił na niej Dawid Skoczylas spadając z ruchu do topowej klamy. A przystawka była naprawdę niczego sobie: start z materaca z małych chwytów, potężny krzyż do dziurki na dwa palce, chwilowe przytrzymanie na małej pitce-stopniu, dzięki czemu można było zrobić ruch do kolejnego, małego wyjeżdżającego chwytu, przytrzymanie, żeby lewą ręką wejść w mały ścisk, potem już tylko krawądka, kolejna, trochę większa, i daleki, wywożący ruch w lewo do topowego oblaka. A wszystko to oczywiście w przewieszeniu.
I to było tyle na razie tych opowieści. Następna, trzecia edycja Pucharu Warszawy 18 listopada (na trudność, info), najbliżze bulderowe imprezy to 4 listopada w Gliwicach. Jest też duża szansa, że odbędą się w tym roku jeszcze zawody w bulderingu we Wrocławiu. (pg)