Body climbing
 Istnieje już od dawna dyscyplina wspinaczkowa, która nie doczekała się jeszcze nazwy, regulaminu i terminologii, czyli zasad ogólnych. Jest to tym dziwniejsze, ze uprawiających tę dyscyplinę nie brakuje. Przodujące w tej dyscyplinie środowisko warszawskie postanowiło ubiegać się o pełne prawa dla tej dyscypliny, w przyszłości być może łącznie z organizacją zawodów. Ponieważ nasze skromne pisemko chce iść z duchem czasu, podejmujemy temat mając nadzieję, że pomoże to w popularyzacji tej, jakże interesującej dyscypliny. Ogólnie rzecz biorąc, w body climbingu chodzi o prezentacje w czasie wspinania (i nie tylko podczas wspinania) warunków fizycznych wspinacza, które potencjalnie decydują o jego poruszaniu się po skale, czyli po prostu o prężenie buły. Ileż razy, wspinacz zwany od dziś body climber, podchodząc pod ścianę zrzuca koszulkę aby zaprezentować gawiedzi swoją średnicę przedramienia, obwód klatki czy inne realne wielkości. W chwili gdy body climbing otrzyma pełne prawa, minie niepewność co do tego, kto ma największy potencjał wspinaczkowy i kto (gdyby tylko chciał) może załoić coś naprawdę wielkiego. Będziemy również wiedzieli, kto jest w body climbingu liderem, kto jest w czołówce, a  kto ma szansę  w niej być. 
 O tym jak bardzo potrzebna jest jasność w tej kwestii, świadczy ustalenie od razu dwóch konkurencji:
body climbing classic; wspinacz prezentuje swoją masę mięśniową, czyli klasycznie pręży buły. Ta konkurencja ma najwięcej zwolenników, ponieważ zasady są proste a wynik liczy się w centymetrach obwodu, przy czym górna część ciała jest bardziej punktowana. Typowy przedstawiciel body climbing fitness: Sylwester Stalone. Ta konkurencja jest bardziej subtelna, ponieważ końcowy wynik zależny jest od wrażeń estetycznych jury. Body climber fitness zbudowany jest proporcjonalnie, duża masa mięśniowa jest u niego niewskazana, a klasę zawodnika można poznać dopiero po zdjęciu koszulki i rozpoczęciu prezentacji (classica poznać można nawet w góralskim swetrze). Typowy przedstawiciel  Bruce Lee. 
Możliwe jest oczywiście współzawodnictwo drużynowe. W tym wypadku drużyna składa się z jednego classica i jednego fitnessa. 
 Duże trudności napotyka podczas zawodów body climbingu kompozytor dróg. Droga musi być na tyle łatwa, aby każdy zawodnik ją ukończył, ponieważ tylko wtedy pokaże każdą partię swoich mięśni (pokonywane trudności są w body climbingu nieistotne). I tutaj kompozytor napotyka największe trudności. Chwyty i stopnie muszą być tak rozmieszczone, aby zawodnik pokazał swój każdy atut; np. triceps (daleki wypór na chwycie), łydkę (mały stopień odpowiednio wysoko, najlepiej żeby był to wpuszczak). 
 Braku miejsca i kompetencji możemy tylko nakreślić główne zasady body climbingu, mając nadzieję, że odpowiednie komórki PZA zajmą się regulaminem, tej jakże pięknej i potrzebnej dyscypliny, dzięki czemu nasz skromny wkład nie pójdzie na marne. (Inw)

Nasza Patagonia
 Kiedy zajęliśmy miejsca w Boeingu 747 lecącym do Frankfurtu, mieliśmy za sobą koszmar przygotowywania wyprawy. Teraz miało już być tylko przyjemnie. I było. Nocleg w luksusowym hotelu w oczekiwaniu na samolot do Santiago, gdzie - jak się okazało Indianki czekały na nasze niebieskie oczy i blond włosy.
 Po zachłyśnięciu się stolicą Chile, jedziemy do Punta Arenas. Zakupy, impreza integracyjna i znów jesteśmy w drodze. Następny przystanek to Puerto Natales  ostatnie miejsce przed wjazdem do parku  TORRES DEL PAINE. Optymizm i zapał pozwolił nam donieść wory na camp Torres i ... nie zauważyć załamania pogody. 
 Po jednodniowym odpoczynku ruszamy na pierwszy cel Via Georgo Gianninncini (ED/6b/A2/600m) na zachodniej ścianie Torre Nord. Zauważamy wreszcie pogodę. Padający śnieg zmusza nas do pozostawienia sprzętu pod ścianą i powrotu. Podczas przeczekiwania "dupówy" integrujemy się znowu. Tym razem z tutejszym strażnikiem  Claudio. Udaje się nam starym sposobem przełamać bariery językowe i poznajemy jeden z pierwszych hiszpańskich wyrazów  Laluna (czyt. księżyc)  postanawiamy,  że tak będzie się nazywać nasza nowa droga.

Następny atak na Via... 10 marca. Rewelacyjna pogoda, piękne widoki, szybkie tempo pomimo odhaczania prawie wszystkich wyciągów (trudności VII+/VIII-, pozostały 3 miejsca A2). Jednak wszystko co piękne szybko się kończy. Padający śnieg zmusza nas wreszcie do kibla. Nazajutrz okazuje się, że 15 metrów przed wierzchołkiem. Podczas zjazdu poznajemy smak patagońskiego wiatru. 
 Podczas nabierania spręża myślimy o głównym celu  nowej drodze. Wybór pada na lewą część wschodniej ściany Torre Nord. Uderzamy 16 marca. Poreczujemy do wypatrzonej półki biwakowej (ok. 250 m) w ciągłym opadzie deszczu (i śniegu). Po dojściu do póły zmykamy w dół  przed kolejnym załama-niem pogody. Wiemy, że czasu i jedzenia mamy już tylko na jeden atak. Decydujące starcie 18 marca. Pogoda wymarzona, lecz już wiemy, że w Patagonii utrzymuje się taka tylko przez pół dnia. Chcemy zaporęczować następny odcinek i zjechać do półki na biwak. Młody, który ma dzisiaj za zadanie tylko przygotować kibel, cieszy się z góry na opalanie. Jednak nie było mu dane. Będąc na porę-czówkach dopada go kamień i wszystkie plany biorą w łeb. 
Co prawda Młody twierdzi, że nic mu nie ma, ale nas nie przekonuje. Ciągle lejąca się krew i oko znajdujące się gdzieś tam, za ogromną opuchlizną, zmuszają nas do odwrotu. Łukasz z Młodym zjeżdżają szybko, aby dostać się do szpitala, ja likwiduje wszystko powoli, i gdy ląduje pod ścianą jest już noc. Ciągnąc się na camp, nie wiedziałem co się stało. Jak możliwe, żeby przytrafiło się nam coś takiego. 
 Na szczęście okazało się, że Młodemu nic poważnego się nie stało. Wracaliśmy do Polski nienasyceni, ale pewni, że było warto. Teraz czekamy na rewanż.